Crisis of niet, elke dag zijn er mensen die beslissen een eigen zaak op te starten. Voor sommigen een noodzaak na een gedwongen ontslag. Voor anderen een droom die ze na jaren eindelijk willen realiseren.

Wie de stap zet en een eigen zaak opricht gaat een boeiende tijd tegemoet. Dat er heel wat komt kijken bij een eigen zaak kan je overal lezen (en is absoluut waar). Het is moeilijk voor te stellen wat er allemaal komt kijken bij een eigen zaak als je jarenlang één deeltje van het hele proces hebt uitgevoerd voor een werkgever. Plots wordt van je verwacht dat je het allemaal zelf doet, niet evident maar je staat er natuurlijk nooit helemaal alleen voor. Een goede voorbereiding is alles maar uiteindelijk kan je nooit echt leren zwemmen zonder vroeg of laat je voeten nat te maken.

Pamela Slim, auteur van Escape from Cubicle Nation, schreef een artikel voor Open Forum waarin ze de 4 fases beschrijft bij het oprichten van een onderneming.

You aren’t crazy—there are good reasons why starting a business feels hard. Like any big change in life like getting married or having a baby, entrepreneurship has its ups and downs.

Volgens haar gaat elke ondernemer door volgende 4 fases:

1. Sterven en opnieuw geboren worden
   Je neemt de beslissing om ondernemer te worden. Niets is nog zeker.
2. Dromen en plannen
   Je went aan het idee en begint na te denken over wat je zou kunnen doen. Je bedenkt ideeën zonder jezelf grenzen op te leggen. Je ziet jezelf groot, rijk en beroemd worden.
3. De held valt
   Je kiest voor een van je ideeën en start je eigen zaak. Alles lijkt fout te gaan, anderen geven je kritiek, je denkt dat je gek wordt.
4. Het beloofde land
   Eens door de groeipijnen van de vorige fase stabiliseert alles. Je hebt voldoende (betalende) klanten, je bent winstgevend, je hebt de juiste mensen om je heen.

In het volledige artikel lees je ook hoe je best met elke fase kan omgaan, hoe je elke fase kan overleven (zowel zakelijk als emotioneel).

Onderstaande presentatie op Slideshare geeft de 4 fases visueel weer:

Minister van Ondernemen Vincent Van Quickenborne (Open VLD) wil bedrijven verplichten om hun facturen voortaan binnen de 60 dagen te betalen.

Maar kunnen bedrijven hiertoe verplicht worden wanneer de overheid zelf niet in regel is? Zou het niet beter zijn wanneer ook de overheid, dé klassieke laattijdige betaler in België, haar leveranciers sneller zou betalen?

Momenteel worden door de overheid goedkope leningen voorzien voor diezelfde bedrijven aan wie de overheid nog schulden heeft. Bedrijven die hun belastingen niet kunnen betalen maar anderzijds van diezelfde overheid een nog groter bedrag tegoed hebben. Een overheid die zelf het goede voorbeeld geeft zou een héél positief en wellicht inspirerend signaal zijn naar alle ondernemers in België.

Meer lezen kan op www.nieuws.be

Deze vraag wordt door de RSVZ (voluit het ‘Rijksinstituut voor de Sociale Verzekeringen der Zelfstandigen’) met een duidelijke “JA” beantwoord als er op de weblog zelf advertenties van Google AdSense worden getoond. Een voorbeeld van AdSense tekst advertenties zie je hier rechts, want ook deze blog wordt (deels) gesponsord door Google.

Wat is het probleem juist?
Weblogger Bruno Lowagie heeft recent van het RSVZ een brief (als PDF te vinden via de Standaard weblog) ontvangen waarin hem het volgende wordt gezegd:

Het feit van een website permanent en werkelijk ten dienste te stellen van o.m. Amazon/Google die hiervan gebruik maken om potentiële gebruikers te bereiken uit hoofde waarvan inkomsten worden gegenereerd dient als beroepsactiviteit als zelfstandige te worden aangemerkt.

Dus ik moet als blogger zelfstandige worden?
Als je een weblog zou hebben én gesponsorde advertenties toont op je weblog zou je, althans volgens het RSVZ, een statuut als zelfstandige moeten hebben/opstarten. Het bedrag dat Google je via AdSense betaald indien op de tekstadvertenties geklikt wordt is volgens het RSVZ een vorm van inkomsten. Bigevolg moet het ook worden aangegeven via de jaarlijkse belastingsaangifte. Het totaalbedrag van de inkomsten is hierbij niet van belang.

Wie ‘vroeger’ een kleine en onregelmatige bron van inkomsten had naast zijn/haar hoofdinkomen, kon dit ook zo inbrengen in de rubriek ‘inkomsten’. De grens lag hierbij (hier kan ik me vergissen!) op een maximum van EUR 1.500 per jaar, zonder dat hiervoor het opstarten van een zelfstandige activiteit noodzakelijk was. Deze regel blijkt echter gewijzigd, zoals blijkt uit een reactie die Bruno mocht ontvangen van een RSVZ medewerker (gepost op De standaard weblog):

Blijkbaar is die rubriek “occasionele baten” op het deel I van de belastingaangiften (= het deel voor werknemers en ambtenaren) sedert kort geschrapt en moeten inkomsten anders dan uit loondienst of krachtens statuut, aangegeven worden op het deel II (= deel bestemd voor zelfstandigen) onder “diverse inkomsten”, code 1200 voor de man en code 2200 voor de vrouw EN wordt het RSVZ automatisch en onmiddellijk op de hoogte gebracht van het bestaan van die inkomsten.

Gaat mijn weblog me dan meer kosten dan hij opbrengt?
Naar mijn mening niet, integendeel zelfs. De staat geeft via een heel aantal maatregelen, verschillende voordelen aan zelfstandigen waarvan je als loontrekkende niet kan genieten. Door het starten van een zelfstandig bijberoep kan je van een deel van deze maatregelen genieten, zonder de voordelen van je loontrekkende activiteit te verliezen.

Zelfstandige in bijberoep worden kost ook geld
Dit las ik op de Mixette weblog.

Volgens mijn ervaring is dit niet helemaal correct. Een statuut als zelfstandige (zowel in hoofd- als bijberoep) brengt inderdaad kosten met zich mee. Inschrijving bij een ondernemingsloket, openen van een bankrekening, betalen van sociale bijdragen* en enkele andere kosten zijn niet te vermijden en kosten je geld ipv het op te brengen.

MAAR: eens in het bezit van een ondernemingsnummer heb je ook de mogelijkheid bepaalde kosten als beroepskosten in te brengen, waardoor je de BTW mag terugvorderen. Koop je dus een nieuwe PC of iets anders dat nodig is bij de uitoefening van zelfstandige activiteiten, dan betaald de staat je 21% BTW van die aankoop terug. Je internet abonnement deels later terugbetalen zal op zich al de kosten dekken die je ondernemingsnummer je gaat kosten. Op het einde van de rekening zal het starten in bijberoep je zo meer opbrengen dan het je zal kosten. Eigenlijk heb ik nooit begrepen waarom niet iedereen een bijberoep opstart, gezien de vele voordelen die dit in België heeft.

*: sociale bijdragen worden na 3 jaar volledig terugbetaald indien het inkomen uit een bijberoep een bepaalde grens niet bereikt heeft, een grens die de meeste mensen die starten in bijberoep volgens mij niet zullen bereiken.

Conclusie?
Heb je een weblog en genereer je daardoor inkomsten via Google AdSense of een andere sponsor (Amazon, …), start dan als zelfstandige in bijberoep. Vervolgens mag je een heel aantal zaken inbrengen als beroepsonkosten, kosten die je nu ook al maakt maar waarvan de staat je geen BTW terugbetaald. Het voordeel op korte termijn voor het RSVZ wordt op langere termijn (na één jaar) een voordeel voor jezelf als blogger. Heb je in je onmiddellijke omgeving iemand die als zelfstandige in bijberoep werkt, vraag deze persoon even wat voor hem/haar de voor- en nadelen zijn. Elk nadeel heeft ook een voordeel, in dit geval vrees ik vooral een voordeel voor veel bloggers en een nadeel voor de Belgische Staat.

Update
Zoals Jens poste in de comments en zoals Clopin het vermelde op zijn weblog, eens langsgaan bij een boekhouder is zeker geen slecht idee. Een eigen zaak beginnen (ook al is dat in bijberoep) doe je niet op basis van één artikel of voorval. Voor veruit de meeste mensen die via andere kanalen dan hun fulltime job een inkomen genereren kan een zelfstandig bijberoep bepaalde voordelen hebben. Een boekhouder om advies vragen leek me zo evident dat ik het niet in mijn originele post heb vermeld.

Links:
Op deze weblogs vind je meer artikels en/of reacties ivm dit artikel:
- weblog van De standaard
- Monuments
- Pietr
- Pekes en Ertjes
- Zoekmachine Marketing Blog
- BVLG
- SeoDslDx
- LVB.net
- codeboy.be
- …

Earlier today, I found an interesting article on BusinessWeek.com about global business and it’s comparison with … the human hand. Choosing the human hand as a model for global economy seems very simple but I believe it’s an interesting approach that has a lot of truth in it. The author is Indra Nooyi, PepsiCo‘s President and CFO. She wrote her speech for the graduation ceremonies at the Columbia UNiversity’s Business School on May 15.

Nooyi’s vision is that every finger on a human hand (5 for most of us) represents a country or region that has an influence in wordwide economy. As each finger has a specific task, she believes that each country has a strenght and economic position of it’s own. The hand itself being the sum of all fingers while none of them considers itself being less or more important then another. I recommend you to read the full article here but will give you a short explanation for each finger.

1. Our little finger: Africa
   Not because of it’s size, but because of it’s place on the world’s stage? From an economic standpoint, Africa has yet to catch up with her sister continents. And yet, when our little finger hurts, it affects the whole hand.
2. Our thumb: Asia
   Strong, powerful, and ready to assert herself as a major player on the world’s economic stage.
3. Our index / pointer finger: Europe
   Europe is the cradle of democracy and pointed the way for western civilization and the laws we use in conducting global business.
4. Our ring finger: South America, including Latin America
   The ring finger symbolizes love and commitment to another person. Both Latin and South America are hot, passionate, and filled with the sensuous beats of the mambo, samba, and tango: three dances that — if done right — can almost guarantee you and your partner will be buying furniture together.
5. The long, middle finger: North America, in particular the United States
   The middle finger anchors every function that the hand performs and is the key to all of the fingers working together efficiently and effectively. As the longest of the fingers, it really stands out.

Her conclusion?

What is most crucial to my analogy of the five fingers as the five major continents, is that each of us in the U.S. — the long middle finger — must be careful that when we extend our arm in either a business or political sense, we take pains to assure we are giving a hand, not the finger. Sometimes this is very difficult. Because the U.S. — the middle finger — sticks out so much, we can send the wrong message unintentionally.

My conclusion?
Nooyi has a great view on how the United States fit in (or don’t actually) today’s world. She figured out that there’s no single finger less or more important than any other. She’s the right woman at the right place (PepsiCo being a global company) because she’s smart enough to coöperate with the 4 other fingers to reach a common goal. Nooyi’s vision as a new reference in global economics? Why not …

[Note: The original version of this article has been posted on my previous weblog, in 2005]